viernes, 30 de noviembre de 2012

Ao lonxe

Fronte á pena, á tristeza que sinto en ocasións, atopo os meus momentos de acougo nun discreto lugar dende onde observar o verde das pólas. Elas ás veces amósanse espidas, sen avergoñarse das súas figuras. Refúxiome nelas, as miñas árbores, deixando que o pensamento e a alma se me enchan de paz. Así lembro instantes nunca vividos, imaxes xamáis vistas, e son feliz.
Mentres camiño polo bosque, respiro os seus perfumes e observo as súas  xoias; elas, presumidas, convídanme a gozar da súa beleza resgardándome do vento e do sol. E o home aínda é capaz de crerse grande e poderoso destruíndo o que nos dá a vida.
   Vexo rebulir as muxicas.
Esta noite os xigantes que me arrolaban xa non estarán, e eu estarei un pouco máis soa, e todos estaremos un poco máis mortos.

El hecho de actuar o no actuar
De soltarlo o no.
De sentir y expulsar
simplemente dejarse llevar, nada más. Mi alma se despierta cuando sale el sol que siempre está oculto tras las pantallas. Y no reacciono. Muy típico en mí, vidas en tiempo para pensar
Nada tiene sentido en el mundo que me creo e imagino
Todo se complementa y destruye a la vez, ama y odia, desea y separa
Us and them, with, without
Que se introduzcan hasta lo más hondo
Una desilusión contenida en palabras. ¿Nunca tendremos lo que queremos?
Y una ilusión en una mirada

miércoles, 28 de noviembre de 2012

28

A estas alturas estaba cayendo enamorada. Tus palabras
me atravesaban como flechas iluminadas con felicidad y sonrisas, noches que se reflejaban en mis ojeras y en lo rápido que me venías a la cabeza al despertarme. Lo recuerdo todo claramente. Aún puedo sentir ese pequeño tropiezo que me daba el corazón al imaginarnos juntos, y cómo me quedaba embobada leyéndote. Me hiciste olvidar y recordar, o más bien descubrir, la verdadera felicidad.

lunes, 26 de noviembre de 2012

El porqué de este blog

No escribo para gustar ni para ser leída. Ni siquiera me esfuerzo en ello.
Escribo porque necesito desahogarme y no quedarme sumida en mis pensamientos, quiero soltar todo lo que llevo dentro sin dañar a nadie. Me gustaría que me entendiera, hacerme comprender de alguna forma sensible. Hasta que lo consiga, sólo queda manchar con letras absurdas estas hojas en blanco, sin más esperanzas que las que  imagino.

Es perfecto el invierno si tienes abrazos que ahuyenten el frío

domingo, 25 de noviembre de 2012

Pero está

No sé qué hacer con él.
Está dentro de mí. Inalcanzable, justo en mi garganta.
Me atraviesa el alma de delante a atrás y me aprisiona.
Algo inexistente.




Me imagino que aún sigues ahí. Que aún respiras ese olor a agua que tanto te gustaba.

La gran verdad


Dicen que a lo largo de nuestra vida tenemos dos grandes amores; uno con el que te casas o vives para siempre, puede que el padre o la madre de tus hijos... Esa persona con la que consigues la compenetración máxima para estar el resto de tu vida junto a ella...
Y dicen que hay un segundo gran amor, una persona que perderéis siempre. Alguien con quien naciste conectado, tan conectado que las fuerzas de la química escapan a la razón y os impedirán,siempre, alcanzar un final feliz. Hasta que cierto día dejareis de intentarlo…Os rendiréis y buscaréis a esa otra persona que acabaréis encontrando.
Pero os aseguro que no pasaréis una sola noche, sin necesitar otro beso suyo, o tan siquiera discutir una vez más...
Todos sabéis de qué estoy hablando, porque mientras estabais leyendo esto, os ha venido su nombre a la cabeza.
Os librareis de él o de ella, dejareis de sufrir,conseguiréis encontrar la paz (le sustituiréis por la calma), pero os aseguro que no pasará un día en que deseéis que estuviera aquí para perturbaros.
Porque,a veces, se desprende más energía discutiendo con alguien a quien amas,que haciendo el amor con alguien a quien aprecias.

Paulo Coelho

viernes, 23 de noviembre de 2012

Nada

Es increíble lo rápido que desaparece el amor para algunos. Todos los momentos y las flores olidas, todas esas caricias que fluyeron por nuestras pieles y florecieron en nuestro labios, ¿dónde han quedado? ¿Están desvaneciéndose en el limbo de nuestras vidas, de nuestra soñada vida compartida? Todo es un parón, cual año sabático, del que resurgirá más tarde aquella fresia de agradable aroma que me hizo suspirar. O no. Tan sólo una simple etapa en mi estúpida existencia que no dejará más huella que la que han dejado nuestros pies al deslizarse sobre la arena. Es así? No lo sé. Nunca supe nada.