viernes, 30 de noviembre de 2012
Ao lonxe
Mentres camiño polo bosque, respiro os seus perfumes e observo as súas xoias; elas, presumidas, convídanme a gozar da súa beleza resgardándome do vento e do sol. E o home aínda é capaz de crerse grande e poderoso destruíndo o que nos dá a vida.
Vexo rebulir as muxicas.
Esta noite os xigantes que me arrolaban xa non estarán, e eu estarei un pouco máis soa, e todos estaremos un poco máis mortos.
↨
El hecho de actuar o no actuar
De soltarlo o no.
De sentir y expulsar
simplemente dejarse llevar, nada más. Mi alma se despierta cuando sale el sol que siempre está oculto tras las pantallas. Y no reacciono. Muy típico en mí, vidas en tiempo para pensar
Nada tiene sentido en el mundo que me creo e imagino
Todo se complementa y destruye a la vez, ama y odia, desea y separa
Us and them, with, without
Que se introduzcan hasta lo más hondo
Una desilusión contenida en palabras. ¿Nunca tendremos lo que queremos?
Y una ilusión en una mirada
miércoles, 28 de noviembre de 2012
28
me atravesaban como flechas iluminadas con felicidad y sonrisas, noches que se reflejaban en mis ojeras y en lo rápido que me venías a la cabeza al despertarme. Lo recuerdo todo claramente. Aún puedo sentir ese pequeño tropiezo que me daba el corazón al imaginarnos juntos, y cómo me quedaba embobada leyéndote. Me hiciste olvidar y recordar, o más bien descubrir, la verdadera felicidad.
lunes, 26 de noviembre de 2012
El porqué de este blog
No escribo para gustar ni para ser leída. Ni siquiera me esfuerzo en ello.
Escribo porque necesito desahogarme y no quedarme sumida en mis pensamientos, quiero soltar todo lo que llevo dentro sin dañar a nadie. Me gustaría que me entendiera, hacerme comprender de alguna forma sensible. Hasta que lo consiga, sólo queda manchar con letras absurdas estas hojas en blanco, sin más esperanzas que las que imagino.
Es perfecto el invierno si tienes abrazos que ahuyenten el frío
domingo, 25 de noviembre de 2012
Pero está
Está dentro de mí. Inalcanzable, justo en mi garganta.
Me atraviesa el alma de delante a atrás y me aprisiona.
Algo inexistente.
Me imagino que aún sigues ahí. Que aún respiras ese olor a agua que tanto te gustaba.
La gran verdad
Os librareis de él o de ella, dejareis de sufrir,conseguiréis encontrar la paz (le sustituiréis por la calma), pero os aseguro que no pasará un día en que deseéis que estuviera aquí para perturbaros.